Note esp.
underlined phrases (for grammar)
p. 61 [=
35.2] ἔστι δὲ παραπλησίη ἡ κάθαρσις τοῖσι
Λυδοῖσι καὶ τοῖσι Ἕλλησι. ἐπείτε δὲ τὰ
νομιζόμενα ἐποίησε ὁ Κροῖσος, ἐπυνθάνετο
ὁκόθεν τε καὶ τίς εἴη, λέγων τάδε·
[3] “ὤνθρωπε, τίς τε ἐὼν καὶ κόθεν τῆς Φρυγίης ἥκων
ἐπίστιός μοι ἐγένεο; τίνα τε ἀνδρῶν
ἢ γυναικῶν ἐφόνευσας;” ὁ δὲ ἀμείβετο
“ὦ βασιλεῦ, Γορδίεω μὲν τοῦ Μίδεω εἰμὶ
παῖς, ὀνομάζομαι δὲ Ἄδρηστος, φονεύσας δὲ
ἀδελφεὸν ἐμεωυτοῦ ἀέκων πάρειμι ἐξεληλαμένος
τε ὑπὸ τοῦ πατρὸς καὶ ἐστερημένος πάντων.”
[4] Κροῖσος δέ μιν ἀμείβετο τοῖσιδε· “ἀνδρῶν
τε φίλων τυγχάνεις ἔκγονος ἐὼν καὶ ἐλήλυθας
ἐς φίλους, ἔνθα ἀμηχανήσεις χρήματος οὐδενὸς
μένων ἐν ἡμετέρου, συμφορήν τε ταύτην ὡς
κουφότατα φέρων κερδανέεις πλεῖστον.”
… [36] ἀπικόμενοι παρὰ τὸν
Κροῖσον τῶν Μυσῶν ἄγγελοι ἔλεγον τάδε. “ὦ
βασιλεῦ, ὑὸς χρῆμα μέγιστον ἀνεφάνη ἡμῖν
ἐν τῇ χώρῃ, ὃς τὰ ἔργα διαφθείρει.
τοῦτον προθυμεόμενοι ἑλεῖν οὐ δυνάμεθα. νῦν
ὦν προσδεόμεθά σευ τὸν παῖδα καὶ λογάδας
νεηνίας καὶ κύνας συμπέμψαι ἡμῖν, ὡς
ἄν μιν ἐξέλωμεν ἐκ τῆς χώρης.”
[3] οἳ μὲν δὴ τούτων ἐδέοντο, Κροῖσος
δὲ μνημονεύων τοῦ ὀνείρου τὰ ἔπεα ἔλεγέ
σφι τάδε. “παιδὸς μὲν πέρι τοῦ ἐμοῦ μὴ
μνησθῆτε ἔτι· οὐ γὰρ ἂν ὑμῖν
συμπέμψαιμι. νεόγαμός τε γὰρ ἐστὶ
καὶ ταῦτά οἱ νῦν μέλει. Λυδῶν μέντοι
λογάδας καὶ τὸ κυνηγέσιον πᾶν συμπέμψω, καὶ
διακελεύσομαι τοῖσι ἰοῦσι εἶναι ὡς προθυμοτάτοισι
συνεξελεῖν ὑμῖν τὸ θηρίον ἐκ τῆς χώρης.”
XXXVII. ταῦτα
ἀμείψατο· ἀποχρεωμένων δὲ τούτοισι τῶν
Μυσῶν, ἐπεσέρχεται ὁ τοῦ Κροίσου παῖς
ἀκηκοὼς τῶν [ p. 62] ἐδέοντο
οἱ Μυσοί. οὐ φαμένου δὲ τοῦ Κροίσου τόν γε παῖδά
σφι συμπέμψειν, λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ νεηνίης
τάδε. [2] “ὦ πάτερ, τὰ κάλλιστα πρότερον
κοτὲ καὶ γενναιότατα ἡμῖν ἦν ἔς τε
πολέμους καὶ ἐς ἄγρας φοιτέοντας εὐδοκιμέειν·
νῦν δὲ ἀμφοτέρων με τούτων ἀποκληίσας
ἔχεις, οὔτε τινὰ δειλίην μοι παριδὼν οὔτε ἀθυμίην
νῦν τε τέοισί με χρὴ ὄμμασι ἔς τε ἀγορὴν
καὶ ἐξ ἀγορῆς φοιτέοντα φαίνεσθαι;
[3] κοῖος μέν τις τοῖσι πολιήτῃσι δόξω
εἶναι, κοῖος δέ τις τῇ νεογάμῳ γυναικί;
κοίῳ δὲ ἐκείνη δόξει ἀνδρὶ
συνοικέειν; ἐμὲ ὦν σὺ ἢ μέθες ἰέναι ἐπὶ
τὴν θήρην, ἢ λόγῳ ἀνάπεισον ὅκως
μοι ἀμείνω ἐστὶ ταῦτα οὕτω ποιεόμενα.”
XXXVIII. ἀμείβεται
Κροῖσος τοῖσιδε. “ὦ παῖ, οὔτε δειλίην οὔτε
ἄλλο οὐδὲν ἄχαρι παριδών, τοι ποιέω ταῦτα,
ἀλλά μοι ὄψις ὀνείρου ἐν τῷ ὕπνῳ ἐπιστᾶσα ἔφη σε ὀλιγοχρόνιον
ἔσεσθαι· ὑπὸ γὰρ αἰχμῆς σιδηρέης
ἀπολέεσθαι. [2] πρὸς ὧν τὴν ὄψιν ταύτην
τόν τε γάμον τοι τοῦτον ἔσπευσα καὶ ἐπὶ
τὰ παραλαμβανόμενα οὐκ ἀποπέμπω, φυλακὴν ἔχων,
εἴ κως δυναίμην ἐπὶ τῆς ἐμῆς σε ζόης
διακλέψαι. εἷς γὰρ μοι μοῦνος τυγχάνεις ἐὼν
παῖς· τὸν γὰρ δὴ ἕτερον διεφθαρμένον
τὴν ἀκοὴν οὐκ εἶναί μοι λογίζομαι.”
XXXIX. ἀμείβεται
ὁ νεηνίης τοῖσιδε. “συγγνώμη μὲν ὦ πάτερ
τοι, ἰδόντι γε ὄψιν τοιαύτην, περὶ ἐμὲ
φυλακὴν ἔχειν· τὸ δὲ οὐ μανθάνεις
ἀλλὰ λέληθέ σε τὸ ὄνειρον, ἐμέ
τοί δίκαιον ἐστί φράζειν. [2] φής τοι
τὸ ὄνειρον ὑπὸ αἰχμῆς σιδηρέης φάναι
ἐμὲ τελευτήσειν. ὑὸς δὲ κοῖαι μὲν
εἰσὶ χεῖρες, κοίη δὲ αἰχμὴ σιδηρέη
τὴν σὺ φοβέαι; εἰ μὲν γὰρ ὑπὸ ὀδόντος
τοι εἶπε τελευτήσειν με, ἢ ἄλλου τευ ὅ τι τούτῳ
ἔοικε, χρῆν δή σε ποιέειν τὰ ποιέεις·
νῦν δὲ ὑπὸ αἰχμῆς. ἐπείτε ὦν
οὐ πρὸς ἄνδρας ἡμῖν γίνεται ἡ μάχη,
μέθες
με.” …
p. 63 = XLI.
εἴπας δὲ ταῦτα ὁ Κροῖσος μεταπέμπεται τὸν
Φρύγα Ἄδρηστον, ἀπικομένῳ δέ οἱ λέγει
τάδε. “Ἄδρηστε, ἐγώ σε συμφορῇ, πεπληγμένον
ἀχάρι, τήν τοι οὐκ ὀνειδίζω, ἐκάθηρα
καὶ οἰκίοισι ὑποδεξάμενος ἔχω, παρέχων
πᾶσαν δαπάνην. [2] νῦν ὤν ὀφείλεις γὰρ
ἐμοῦ προποιήσαντος χρηστὰ ἐς σὲ χρηστοῖσί
με ἀμείβεσθαἰ φύλακα παιδός σε τοῦ ἐμοῦ
χρηίζω γενέσθαι ἐς ἄγρην ὁρμωμένου, μή
τινες κατ' ὁδὸν κλῶπες κακοῦργοι ἐπὶ δηλήσι
φανέωσι ὑμῖν. [3] πρὸς δὲ τούτῳ
καὶ σέ τοι χρεόν ἐστι ἰέναι ἔνθα ἀπολαμπρυνέαι
τοῖσι ἔργοισι ∙
πατρώιόν τε γάρ τοι ἐστὶ καὶ
προσέτι ῥώμη ὑπάρχει.”
XLII. ἀμείβεται
ὁ Ἄδρηστος “ὦ βασιλεῦ, ἄλλως μὲν ἔγωγε
ἂν οὐκ ἤια ἐς ἄεθλον τοιόνδε· οὔτε
γὰρ συμφορῇ τοιῇδε κεχρημένον οἰκός ἐστι
ἐς ὁμήλικας εὖ πρήσσοντας ἰέναι, οὔτε
τὸ βούλεσθαι πάρα, πολλαχῇ τε ἂν ἶσχον ἐμεωυτόν.
[2] νῦν δέ, ἐπείτε σὺ σπεύδεις καὶ δεῖ τοί χαρίζεσθαι
̔ὀφείλω γάρ σε ἀμείβεσθαι
χρηστοῖσἰ, ποιέειν εἰμὶ ἕτοιμος ταῦτα, παῖδα
τε σόν, τὸν διακελεύεαι φυλάσσειν, ἀπήμονα
τοῦ φυλάσσοντος
εἵνεκεν προσδόκα τοι ἀπονοστήσειν.” …
XLIV. ὁ
δὲ Κροῖσος τῷ θανάτῳ τοῦ παιδὸς συντεταραγμένος
μᾶλλον τι ἐδεινολογέετο ὅτι μιν ἀπέκτεινε τὸν
αὐτὸς φόνου ἐκάθηρε· [2] περιημεκτέων
δὲ τῇ συμφορῇ δεινῶς ἐκάλεε μὲν Δία
καθάρσιον μαρτυρόμενος τὰ ὑπὸ τοῦ ξείνου
πεπονθὼς εἴη ἐκάλεε δὲ ἐπίστιόν
τε καὶ ἑταιρήιον,
τὸν αὐτὸν τοῦτον ὀνομάζων θεόν, τὸν
μὲν ἐπίστιον καλέων, διότι δὴ οἰκίοισι
ὑποδεξάμενος τὸν ξεῖνον φονέα τοῦ παιδὸς
ἐλάνθανε βόσκων, τὸν δὲ ἑταιρήιον, ὡς
φύλακα συμπέμψας αὐτὸν εὑρήκοι πολεμιώτατον.